Maak een afspraak

7 augustus 2019

My Road to 75 part 3

Nu is het toch echt begonnen!

De voorbereiding was al een tijdje gestart maar de knop is nu echt om. Geen smoesjes en uitstellen meer. Afgelopen weken is de omvang opgevoerd en voor komende maand is het doel om dit vast te houden.  Hoogtemeters steeds meer implementeren en proberen de krachttraining nog meer op te voeren.

Some more shopping

De collectie is bijna compleet! Deze week zijn de arm sleeves van Compress Sport en de reserve accu van Petzl binnen gekomen 🙂  Aangezien de start om 05:00 uur is en het dan nog donker is, is het verplicht om een hoofdlamp en reserve accu bij je te hebben. Ik loop met de Actik van Petzl. Het mooie van deze lamp is dat hij zich aanpast aan de lichtomstandigheden, met andere woorden hoe lichter het wordt hoe minder sterk hij schijnt. Van een loopmaatje die ervaring heeft met deze hoofdlamp, hoorde ik dat het enige nadeel van deze lamp is dat als je naar een reflecterend verkeersbord kijkt de lamp denkt dat het licht is en uit gaat en als je dan naar voren kijkt je dus even geen licht hebt. Het is aan te raden om dan niet nogmaals naar het verkeersbord te kijken 😉 Bastiaan bedankt voor de tip!

Hitsige Reeën?!

Afgelopen weken zie ik veel foto’s van loopmaatjes op verschillende Social Media verschijnen van reeën die erg dichtbij staan en niet wegrennen. Al gauw wordt er in de volksmond gesproken van hitsige reeën. Meer informatie over dit mooie verschijnsel lees je hier! Zondag dus maar zelf de hort op en na 3 kilometer vanaf de parkeerplaats al 4 reeën gespot. Ze zijn inderdaad een stuk minder schuw dus rustig de tijd genomen om de dieren te bewonderen.

Tijdens de duurloop kom ik nog veel meer wilde dieren tegen, maar ook de “tamme” variant kan natuurlijk niet missen. Het ontbreekt mij niet aan het nodige testosteron maar voor deze heren en dames heb ik toch maar het hazenpad gekozen en mijn route iets aangepast 😉

Lesje filosofie

Vaak gebruik ik mijn lange duurlopen om mijn hoofd leeg te lopen of om nieuwe ideeën op te doen. Ook dit keer was het weer raak. Na zo’n 2 uur alleen lopen, ben ik mijzelf meestal wel een beetje zat en begint mijn hoofd wat af te dwalen. De afgelopen tijd heeft mijn leven nogal op de kop gestaan. Tijdens de zwangerschap van Lieneke kregen we te horen dat mijn vader ernstig ziek is. Nu weet ik dat leven en dood bij het leven horen maar dit is wel erg simultaan. Sinds de geboorte van Sofia denk ik steeds vaker na over de serieuzere zaken des levens, ja echt waar! De kleine meid is een spiegel waarin ik mijzelf herken. Meestal mooie dingen, maar soms ook minder leuke kanten. Je gaat nadenken over wie je bent, waarom je bent wie je bent en waarom je bepaalde zaken doet zoals je ze doet. Gelukkig heb ik nog de tijd om met mijn vader mijn jeugd en kind-zijn te bespreken.  Het leven is niet zwart-wit, al doen mijn benen dit anders laten lijken…

Mooi gesprek

Afgelopen week heb ik na het aanmeten van de juiste schoenen en wat tips over looptechniek, een mooi gesprek gehad over “waarom?!”. Meestal krijg je als ultra loper opmerkingen zoals je bent niet goed snik, heb je geen werk of heb je geen vrouw of kinderen? Maar een half uur later werd dit gesprek afgesloten met de mooie woorden”het leven is niet gemakkelijk, dus waarom de keuze die je maakt wel”.

#Strifeforgreatness

Deel 1 & 2 van mijn blog gemist? Terug lezen kan hier:

Part 1

Part 2

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×